The Slaying of Chanda and Munda
Shumbha sends Chanda and Munda with a great army. From the Devi's anger, the terrible Kali springs from her brow, devours the demon host, and brings the heads of Chanda and Munda to Ambika. From this deed the Devi is named Chamunda.

Dhyana
ॐ ध्यायेयं रत्नपीठे शुककलपठितं शृण्वतीं श्यामलाङ्गींन्यस्तैकाङ्घ्रिं सरोजे शशिशकलधरां वल्लकीं वादयन्तीम्।कह्लाराबद्धमालां नियमितविलसच्चोलिकां रक्तवस्त्रांमातङ्गीं शङ्खपात्रां मधुरमधुमदां चित्रकोद्भासिभालाम्॥
oṃ dhyāyeyaṃ ratnapīṭhe śukakalapaṭhitaṃ śṛṇvatīṃ śyāmalāṅgīṃnyastaikāṅghriṃ saroje śaśiśakaladharāṃ vallakīṃ vādayantīm|kahlārābaddhamālāṃ niyamitavilasaccolikāṃ raktavastrāṃmātaṅgīṃ śaṅkhapātrāṃ madhuramadhumadāṃ citrakodbhāsibhālām||
Original Text
ॐ ऋषिरुवाचoṃ ṛṣiruvāca॥ 1 ॥
आज्ञप्तास्ते ततो दैत्याश्चण्डमुण्डपुरोगमाः।चतुरङ्गबलोपेता ययुरभ्युद्यतायुधाः॥ 2 ॥
ājñaptāste tato daityāścaṇḍamuṇḍapurogamāḥ|caturaṅgabalopetā yayurabhyudyatāyudhāḥ
ददृशुस्ते ततो देवीमीषद्धासां व्यवस्थिताम्।सिंहस्योपरि शैलेन्द्रशृङ्गे महति काञ्चने॥ 3 ॥
dadṛśuste tato devīmīṣaddhāsāṃ vyavasthitām|siṃhasyopari śailendraśṛṅge mahati kāñcane
ते दृष्ट्वा तां समादातुमुद्यमं चक्रुरुद्यताः।आकृष्टचापासिधरास्तथान्ये तत्समीपगाः॥ 4 ॥
te dṛṣṭvā tāṃ samādātumudyamaṃ cakrurudyatāḥ|ākṛṣṭacāpāsidharāstathānye tatsamīpagāḥ
ततः कोपं चकारोच्चैरम्बिका तानरीन् प्रति।कोपेन चास्या वदनं मषी*वर्णमभूत्तदा॥ 5 ॥
tataḥ kopaṃ cakāroccairambikā tānarīn prati|kopena cāsyā vadanaṃ maṣī*varṇamabhūttadā
भ्रुकुटीकुटिलात्तस्या ललाटफलकाद्द्रुतम्।काली करालवदना विनिष्क्रान्तासिपाशिनी॥ 6 ॥
bhrukuṭīkuṭilāttasyā lalāṭaphalakāddrutam|kālī karālavadanā viniṣkrāntāsipāśinī
विचित्रखट्वाङ्गधरा नरमालाविभूषणा।द्वीपिचर्मपरीधाना शुष्कमांसातिभैरवा॥ 7 ॥
vicitrakhaṭvāṅgadharā naramālāvibhūṣaṇā|dvīpicarmaparīdhānā śuṣkamāṃsātibhairavā
अतिविस्तारवदना जिह्वाललनभीषणा।निमग्नारक्तनयना नादापूरितदिङ् मुखा॥ 8 ॥
ativistāravadanā jihvālalanabhīṣaṇā|nimagnāraktanayanā nādāpūritadiṅ mukhā
सा वेगेनाभिपतिता घातयन्ती महासुरान्।सैन्ये तत्र सुरारीणामभक्षयत तद्बलम्॥ 9 ॥
sā vegenābhipatitā ghātayantī mahāsurān|sainye tatra surārīṇāmabhakṣayata tadbalam
पार्ष्णिग्राहाङ्कुशग्राहियोधघण्टासमन्वितान्।समादायैकहस्तेन मुखे चिक्षेप वारणान्॥ 10 ॥
pārṣṇigrāhāṅkuśagrāhiyodhaghaṇṭāsamanvitān|samādāyaikahastena mukhe cikṣepa vāraṇān
तथैव योधं तुरगै रथं सारथिना सह।निक्षिप्य वक्त्रे दशनैश्चर्वयन्त्यतिभैरवम्॥ 11 ॥
tathaiva yodhaṃ turagai rathaṃ sārathinā saha|nikṣipya vaktre daśanaiścarvayantyatibhairavam
एकं जग्राह केशेषु ग्रीवायामथ चापरम्।पादेनाक्रम्य चैवान्यमुरसान्यमपोथयत्॥ 12 ॥
ekaṃ jagrāha keśeṣu grīvāyāmatha cāparam|pādenākramya caivānyamurasānyamapothayat
तैर्मुक्तानि च शस्त्राणि महास्त्राणि तथासुरैः।मुखेन जग्राह रुषा दशनैर्मथितान्यपि॥ 13 ॥
tairmuktāni ca śastrāṇi mahāstrāṇi tathāsuraiḥ|mukhena jagrāha ruṣā daśanairmathitānyapi
बलिनां तद् बलं सर्वमसुराणां दुरात्मनाम्।ममर्दाभक्षयच्चान्यानन्यांश्चाताडयत्तथा॥ 14 ॥
balināṃ tad balaṃ sarvamasurāṇāṃ durātmanām|mamardābhakṣayaccānyānanyāṃścātāḍayattathā
असिना निहताः केचित्केचित्खट्वाङ्गताडिताः।जग्मुर्विनाशमसुरा दन्ताग्राभिहतास्तथा॥ 15 ॥
asinā nihatāḥ kecitkecitkhaṭvāṅgatāḍitāḥ|jagmurvināśamasurā dantāgrābhihatāstathā
क्षणेन तद् बलं सर्वमसुराणां निपातितम्।दृष्ट्वा चण्डोऽभिदुद्राव तां कालीमतिभीषणाम्॥ 16 ॥
kṣaṇena tad balaṃ sarvamasurāṇāṃ nipātitam|dṛṣṭvā caṇḍo'bhidudrāva tāṃ kālīmatibhīṣaṇām
शरवर्षैर्महाभीमैर्भीमाक्षीं तां महासुरः।छादयामास चक्रैश्च मुण्डः क्षिप्तैः सहस्रशः॥ 17 ॥
śaravarṣairmahābhīmairbhīmākṣīṃ tāṃ mahāsuraḥ|chādayāmāsa cakraiśca muṇḍaḥ kṣiptaiḥ sahasraśaḥ
तानि चक्राण्यनेकानि विशमानानि तन्मुखम्।बभुर्यथार्कबिम्बानि सुबहूनि घनोदरम्॥ 18 ॥
tāni cakrāṇyanekāni viśamānāni tanmukham|babhuryathārkabimbāni subahūni ghanodaram
ततो जहासातिरुषा भीमं भैरवनादिनी।कालीकरालवक्त्रान्तर्दुर्दर्शदशनोज्ज्वला॥ 19 ॥
tato jahāsātiruṣā bhīmaṃ bhairavanādinī|kālīkarālavaktrāntardurdarśadaśanojjvalā
उत्थाय च महासिंहं देवी चण्डमधावत।गृहीत्वा चास्य केशेषु शिरस्तेनासिनाच्छिनत्॥ 20 ॥
utthāya ca mahāsiṃhaṃ devī caṇḍamadhāvata|gṛhītvā cāsya keśeṣu śirastenāsinācchinat
अथ मुण्डोऽभ्यधावत्तां दृष्ट्वा चण्डं निपातितम्।तमप्यपातयद्भूमौ सा खड्गाभिहतं रुषा॥ 21 ॥
atha muṇḍo'bhyadhāvattāṃ dṛṣṭvā caṇḍaṃ nipātitam|tamapyapātayadbhūmau sā khaḍgābhihataṃ ruṣā
हतशेषं ततः सैन्यं दृष्ट्वा चण्डं निपातितम्।मुण्डं च सुमहावीर्यं दिशो भेजे भयातुरम्॥ 22 ॥
hataśeṣaṃ tataḥ sainyaṃ dṛṣṭvā caṇḍaṃ nipātitam|muṇḍaṃ ca sumahāvīryaṃ diśo bheje bhayāturam
शिरश्चण्डस्य काली च गृहीत्वा मुण्डमेव च।प्राह प्रचण्डाट्टहासमिश्रमभ्येत्य चण्डिकाम्॥ 23 ॥
śiraścaṇḍasya kālī ca gṛhītvā muṇḍameva ca|prāha pracaṇḍāṭṭahāsamiśramabhyetya caṇḍikām
मया तवात्रोपहृतौ चण्डमुण्डौ महापशू।युद्धयज्ञे स्वयं शुम्भं निशुम्भं च हनिष्यसि॥ 24 ॥
mayā tavātropahṛtau caṇḍamuṇḍau mahāpaśū|yuddhayajñe svayaṃ śumbhaṃ niśumbhaṃ ca haniṣyasi
ऋषिरुवाचṛṣiruvāca॥ 25 ॥
तावानीतौ ततो दृष्ट्वा चण्डमुण्डौ महासुरौ।उवाच कालीं कल्याणी ललितं चण्डिका वचः॥ 26 ॥
tāvānītau tato dṛṣṭvā caṇḍamuṇḍau mahāsurau|uvāca kālīṃ kalyāṇī lalitaṃ caṇḍikā vacaḥ
यस्माच्चण्डं च मुण्डं च गृहीत्वा त्वमुपागता।चामुण्डेति ततो लोके ख्याता देवि भविष्यसि॥ ॐ॥ 27 ॥
yasmāccaṇḍaṃ ca muṇḍaṃ ca gṛhītvā tvamupāgatā|cāmuṇḍeti tato loke khyātā devi bhaviṣyasi|| oṃ
इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे सावर्णिके मन्वन्तरे देवीमाहात्म्येचण्डमुण्डवधो नाम सप्तमोऽध्यायः॥ ७॥उवाच २, श्लोकाः २५, एवम् २७,एवमादितः॥